English version
Organizatorzy: Oddział Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Lublinie oraz Zakład Metodologii Historii i Zakład Historii Najnowszej Instytutu Historii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej
Przeobrażenia polityczne 1989 roku rozpoczęły nowy okres w dziejach Polski. Władza, dzierżona do tej pory niepodzielnie przez komunistów, przeszła w ręce niedawnej opozycji, która od tego momentu stanęła na czele państwa. Przemiany ustrojowe końca lat 80. odcisnęły swoje piętno na wielu segmentach życia społecznego i kulturalnego. Czy ów rok 1989 oznaczał nowe otwarcie również w dziedzinie badań historycznych?.
Celem konferencji, która odbyła się w dniach 20–22 listopada 2013 r., była nie tylko próba odpowiedzi na tak postawione pytanie. Osobnej refleksji doczekała się bowiem także analiza działalności poszczególnych ośrodków badawczych w Polsce. Spotkanie było też okazją do wieloaspektowej dyskusji nad kierunkami działań historyków po 1989 oraz do podsumowania dorobku metodologii historii ostatnich dwudziestu lat.
Debata została poszerzona o przyjrzenie się pozycji historii jako takiej w przestrzeni publicznej oraz wpływowi rozwoju technologii na formę przekazu wiedzy historycznej. Na koniec wreszcie nie dało się uciec od pytania, czy po 1989 r. możemy mówić o wyraźnym postępie nauk historycznych, oraz od kwestii norm etycznych, którymi winien kierować się historyk w pracy naukowej.